Bibliyo
Admin
- Katılım
- 12 Ara 2024
- Mesajlar
- 214
- Tepkime puanı
- 2
- Aktiflik Süresi
- 2g 9s 16dk
- Puanları
- 18
- Web sitesi
- www.bibliyo.net
-
-
- Konu Yazar
- #1
TURGUT UYAR
1927 yılında Ankara’da doğan Turgut Uyar, Türk edebiyatında İkinci Yeni akımının öncülerinden biri olarak tanınır. "Hüzünlü şair" olarak anılmasında, babasından uzak geçen çocukluk yıllarının etkisi büyüktür. Subay olan babası, işi gereği ailesinden uzakta çalışıyordu ve bu durum Uyar’ı sessiz, hassas ve içine kapanık bir çocuk haline getirdi.
İş hayatına askeri memur olarak başlayan Uyar, daha sonra şairliğe yönelerek edebiyatımıza eşsiz şiirler kazandırdı. 1985 yılında hayata veda eden şairin, en sevilen şiirlerinden biri olan "Göğe Bakma Durağı", Türk edebiyatında derin izler bırakmıştır.
"Göğe Bakma Durağı", hem yorgunluğu hem de umudu aynı anda hissettiren bir şiirdir. Şair, şehirlerin karmaşası ve hayatın ağırlığına rağmen, göğe bakmayı, düşlemeyi ve umudu hatırlatır. Yapı Kredi Yayınları, 2008 yılında aynı isimle, Turgut Uyar’ın seçme şiirlerinden oluşan bir kitabı yayımlamıştır. En karamsar anlarınızda bu şiiri okuyarak hayatın mucizelerle dolu günlere gebe olduğunu görebilirsiniz.
GÖĞE BAKMA DURAĞI
İkimiz birden sevinebiliriz göğe bakalım
Şu kaçamak ışıklardan şu şeker kamışlarından
Bebe dişlerinden güneşlerden yanab otlarından
Durmadan harcadığım şu gözlerimi al kurtar
Şu aranıp duran korkak ellerimi tut
Bu evleri atla bu evleri de bunları da
Göğe bakalım
Falanca durağa şimdi geliriz göğe bakalım
İnecek var deriz otobüs durur ineriz
Bu karanlık böyle iyi afferin Tanrıya
Herkes uyusun iyi oluyor hoşlanıyorum
Hırsızlar polisler açlar toklar uyusun
Herkes uyusun bir seni uyutmam bir de ben uyumam
Herkes yokken biz oluruz biz uyumayalım
Nasıl olsa sarhoşuz nasıl olsa öpüşürüz sokaklarda
Beni bırak göğe bakalım
Senin bu ellerinde ne var bilmiyorum göğe bakalım
Tuttukça güçleniyorum kalabalık oluyorum
Bu senin eski zaman gözlerin yalnız gibi ağaçlar gibi
Sularım ısınsın diye bakıyorum ısınıyor
Seni aldım bu sunturlu yere getirdim
Sayısız penceren vardı bir bir kapattım
Bana dönesin diye bir bir kapattım
Şimdi otobüs gelir biner gideriz
Dönmeyeceğimiz bir yer beğen başka türlüsü güç
Bir ellerin bir ellerim yeter belleyelim yetsin
Seni aldım bana ayırdım durma kendini hatırlat
Durma kendini hatırlat
Durma göğe bakalım.

1927 yılında Ankara’da doğan Turgut Uyar, Türk edebiyatında İkinci Yeni akımının öncülerinden biri olarak tanınır. "Hüzünlü şair" olarak anılmasında, babasından uzak geçen çocukluk yıllarının etkisi büyüktür. Subay olan babası, işi gereği ailesinden uzakta çalışıyordu ve bu durum Uyar’ı sessiz, hassas ve içine kapanık bir çocuk haline getirdi.
İş hayatına askeri memur olarak başlayan Uyar, daha sonra şairliğe yönelerek edebiyatımıza eşsiz şiirler kazandırdı. 1985 yılında hayata veda eden şairin, en sevilen şiirlerinden biri olan "Göğe Bakma Durağı", Türk edebiyatında derin izler bırakmıştır.
"Göğe Bakma Durağı", hem yorgunluğu hem de umudu aynı anda hissettiren bir şiirdir. Şair, şehirlerin karmaşası ve hayatın ağırlığına rağmen, göğe bakmayı, düşlemeyi ve umudu hatırlatır. Yapı Kredi Yayınları, 2008 yılında aynı isimle, Turgut Uyar’ın seçme şiirlerinden oluşan bir kitabı yayımlamıştır. En karamsar anlarınızda bu şiiri okuyarak hayatın mucizelerle dolu günlere gebe olduğunu görebilirsiniz.
GÖĞE BAKMA DURAĞI
İkimiz birden sevinebiliriz göğe bakalım
Şu kaçamak ışıklardan şu şeker kamışlarından
Bebe dişlerinden güneşlerden yanab otlarından
Durmadan harcadığım şu gözlerimi al kurtar
Şu aranıp duran korkak ellerimi tut
Bu evleri atla bu evleri de bunları da
Göğe bakalım
Falanca durağa şimdi geliriz göğe bakalım
İnecek var deriz otobüs durur ineriz
Bu karanlık böyle iyi afferin Tanrıya
Herkes uyusun iyi oluyor hoşlanıyorum
Hırsızlar polisler açlar toklar uyusun
Herkes uyusun bir seni uyutmam bir de ben uyumam
Herkes yokken biz oluruz biz uyumayalım
Nasıl olsa sarhoşuz nasıl olsa öpüşürüz sokaklarda
Beni bırak göğe bakalım
Senin bu ellerinde ne var bilmiyorum göğe bakalım
Tuttukça güçleniyorum kalabalık oluyorum
Bu senin eski zaman gözlerin yalnız gibi ağaçlar gibi
Sularım ısınsın diye bakıyorum ısınıyor
Seni aldım bu sunturlu yere getirdim
Sayısız penceren vardı bir bir kapattım
Bana dönesin diye bir bir kapattım
Şimdi otobüs gelir biner gideriz
Dönmeyeceğimiz bir yer beğen başka türlüsü güç
Bir ellerin bir ellerim yeter belleyelim yetsin
Seni aldım bana ayırdım durma kendini hatırlat
Durma kendini hatırlat
Durma göğe bakalım.